Władysław Tatarkiewicz

Władysław Tatarkiewicz urodził się 3 kwietnia 1886 roku w Warszawie w rodzinie inteligencko – artystycznej – jego ojciec był adwokatem, babka nauczycielką, dziadek znanym rzeźbiarzem. W 1905 roku został relegowany ze studiów na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim za udział w strajku studenckim i wyjechał za granicę kontynuując studia w Lipsku, Zurychu, Berlinie, Paryżu i Marburgu, gdzie w 1910 roku uzyskał stopień doktora za pracę Die Disposition der aristotelischen Prinzipien (przekład polski Układ pojęć w filozofii Arystotelesa,  1978) pisaną pod kierunkiem Hermanna Cohena i Paula Natorpa. W 1915 roku zostaje powołany na stanowisko wykładowcy filozofii na nowo otwartym, polskim już, Uniwersytecie Warszawskim. W 1919 roku habilituje się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie pracy O bezwzględności i obiektywności dobra i zła. W 1920 roku zostaje mianowany profesorem na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, w 1921 roku obejmuje katedrę estetyki na Uniwersytecie Poznańskim, a w roku 1923 katedrę filozofii na Uniwersytecie Warszawskim.

W 1931 roku ukazują się dwa pierwsze tomy Historii filozofii, która stanie się w Polsce najpopularniejszym wprowadzeniem do filozofii. W okresie międzywojennym wygłasza referaty na wielu międzynarodowych kongresach i konferencjach filozoficznych oraz dotyczących historii sztuki, która jest drugą,  obok filozofii, specjalnością Tatarkiewicza. W okresie okupacji hitlerowskiej uczestniczy w tajnym nauczaniu akademickim w Warszawie, pisze książkę O szczęściu (wydaną w 1947 roku). W latach 1945-60 przebywa w Krakowie, gdzie wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim i innych uczelniach krakowskich z przerwą w latach 1950-57, kiedy to decyzją polityczną zostaje odsunięty od pracy dydaktycznej. W 1950 roku ukazuje się trzeci tom "Historii filozofii" dopełniając całości tego przedsięwzięcia. Od 1960 roku, już jako emerytowany profesor, prowadzi liczne wykłady i odczyty w Polsce i za granicą. W tym samym roku zaczyna ukazywać się Historia estetyki (tom trzeci wydany zostaje w 1967 roku), która stanie się wydarzeniem światowym. W 1975 roku publikuje Dzieje sześciu pojęć: sztuka, piękno, forma, twórczość, odtwórczość, przeżycie estetyczne.

Przez całe długie życie twórcze Władysław Tatarkiewicz uczestniczył w działalności licznych polskich i zagranicznych instytucji i towarzystw naukowych, w wydawaniu czasopism naukowych, w działalności popularyzatorskiej, dydaktycznej, odczytowej, a przede wszystkim prowadził pracę naukową publikując dzieła z zakresu historii filozofii, estetyki, etyki,  historii sztuki – bibliografia jego prac liczy ok. 500 pozycji (bez wznowień i przekładów). Zmarł w Warszawie 4 kwietnia 1980 roku.